Je hebt het misschien wel eens meegemaakt op een wedstrijd. Je moet voor een baannummer loten of krijgt een toegewezen; De baan die direct naast een muur ligt. Je probeert je zo goed mogelijk te installeren, maar vanaf het moment dat je op het schietpunt aankwam bekroop je een gevoel alsof er iets onzichtbaars aanwezig was dat ‘bedreigend’ op je overkwam. Je begint aan je wedstrijd, maar om de een of andere reden voel je je niet op je gemak en voelt je houding ook niet goed aan. Het is net of je overal kleine beetjes spierspanning voelt en je geweer wil ook al niet stilstaan, maar beweegt horizontaal heen en weer. Regelmatig heb je onverklaarbare afzwaaiers, terwijl de afstelling van je geweer toch echt in orde is. Aan het eind van de wedstrijd blijkt je wedstrijdscore veel lager als gemiddeld te zijn en je verlaat het schietpunt met een knagend en ontevreden gevoel.

Bovenstaande is niet het gevolg van aardstraling, elektromagnetische straling door mobieltjes, of kwade geesten, maar wordt veroorzaakt door de ‘uitstraling’ van de direct naast je staande muur die op je inwerkt. Natuurlijk is het geen echte straling maar is een combinatie van zowel een fysieke als mentale verstoring, veroorzaakt door lichtinvloeden en mogelijk ook de invloed van stralingswarmte en luchtstromingen. Dit effect wordt versterkt op (binnen)banen met een matige tot slechte verlichting en op banen waar de schietpunten smal zijn.

Bovenstaande drie foto’s zijn genomen op dezelfde schietbaan op de schietpunten naast de linkermuur, nabij het middelste schietpunt en naast de rechtermuur. Wat direct opvalt zijn de muren die donker en overheersend aan één zijde van het plaatje afsteken ten opzichte van de veel lichtere zijde aan de andere kant van het plaatje. Kijk nu eens naar de drie bovenstaande plaatjes alsof je door het diopter aan het richten bent, eerst naar het linkerplaatje, dan na ca. 10 seconden naar het plaatje rechts. Je zal merken dat bij het rechtse plaatje je oog steeds vanuit het centrum van de cirkel wordt ‘weggetrokken’.

Omdat onze ogen (fotoreceptoren) en waarneming het beste werken bij een gelijkmatige verlichte omgeving willen wij van nature alles het liefst ‘in evenwicht’ en gecentreerd waarnemen. Daarom zijn we geneigd om, wanneer we naast een donkerder gekleurde muur moeten schieten, onze schiethouding onbewust van de muur weg te draaien. Gevolg is dat we ongemerkt het geweer met spierkracht naar het doel brengen,wat altijd een versterkt bewegingspatroon en dus afzwaaiers veroorzaakt. Wanneer de schiethouding een beetje van de muur is weggedraaid en de lichtintensiteit van het (richt)beeld rondom het diopter weer overal ‘in evenwicht’ is wordt het oog niet meer steeds uit het centrum van de irisopening één richting op getrokken. Treft je het ‘ongeluk’ dat je direct naast een muur moet schieten, draai dan bij het innemen van de
schiethouding je lichaam een fractie verder richting de muur als dat comfortabel aanvoelt. Op dat moment ben je correct uitgelijnd en wen je na enige tijd aan het ‘oncomfortabel’ gevoel zodat alles weer normaal aanvoelt.